Μια συνηθισμένη μέρα (ή μήπως όχι...)

Αρκεί ένα ξεψυχισμένο αεράκι να φυσήξει και να κλείσει το ανοιχτό παράθυρο του μυαλού.
Οι λευκές κουρτίνες με τους πράσινους φιόγκους, ενώ ανέμιζαν,
θαρρείς υπό τους ήχους μιας σονάτας,
τώρα ακινητοποιήθηκαν σαν συντηρητικές κυρίες πίσω από το σφαλισμένο παράθυρο.
Οι σκέψεις πάγωσαν και τα χαμόγελα πιέζουν τα χείλη.
Αυτές τις ώρες ο ήλιος που ξεπροβάλει και φέρνει μαζί του τη φαρέτρα με τις ελπίδες,
φαντάζει σαν ενεργό ηφαίστειο που θέλει να σε κάψει.
Το φως σε τρομάζει και κατεβάζεις το στορ στο παράθυρό σου.
Και μένει ο ήλιος εκεί να γιγαντώνει τη σκιά της μοναξιάς σου.
Ένας πολύχρωμος αετός που θυμίζει το ουράνιο τόξο βρίσκει μια χαραμάδα
και ξετρυπώνει από το κλειδαμπαρωμένο σου μυαλό.
Η πλούσια ουρά του σκαλώνει για λίγο, μα γρήγορα ξεχύνεται στον αέρα.
Ο αετός περήφανος πετάει πάνω από σκέψεις θνητές.
Για λίγο τις μαντεύει και γελώντας δυνατά ξανοίγεται σε απέραντο γαλάζιο.

Heimweh*

Βόννη.

Ο καιρός αρκούντως νεφελώδης, ώστε να αναρωτιέμαι τι κάνω εγώ- ένα παιδί του Αυγούστου- εδώ.

Έχω μέρες να φορέσω τα γυαλιά ηλίου μου και με πονάει. Τις προάλλες ξύπνησα και είδα ήλιο. Βγήκα βόλτα με τα γυαλιά ηλίου στα μάτια και μέσα σε μια ώρα τα πράγματα ήρθαν τα πάνω κάτω και μάζεψα άρον άρον τα ροζ γυαλιά μου, γιατί τα χτυπούσαν αλύπητα οι χοντρές χιονονιφάδες. Αφήστε που κινδύνευα να πέσω πάνω σε κανέναν από αυτούς τους- λες και το έχουν τάμα- αγέλαστους ντόπιους.

Περπατάω τα απογεύματα, εκείνη την ώρα που αρχίζει να σουρουπώνει, και χαζεύω τα σπίτια από τα γυμνά, χωρίς κουρτίνες, παράθυρα. Ένα ζευγάρι βλέπει τηλεόραση στο σκοτεινό δωμάτιο. Μία κυρία μαγειρεύει με το φως του απορροφητήρα να φωτίζει μόνο πάνω από την κατσαρόλα. Σε ένα άλλο διαμέρισμα μία δεύτερη κυρία κάθεται και διαβάζει ένα βιβλίο με ένα υποτυπώδες φως να φωτίζει τις σειρές. Το ντιζαϊνάτο φωτιστικό πάνω από το κεφάλι της, περισσότερο διακοσμητική χρήση έχει, παρά λειτουργική. Περπατάω με το πράσινο τελικά μακρύ μου κασκόλ και σκέφτομαι πως τα πάντα είναι θέμα έξης. Συνήθειας βρε αδερφέ. Όταν μαθαίνεις να ζεις χωρίς φυσικό φως δεν προσπαθείς να το εντάξεις στην καθημερινότητά σου, όπως κάνω εγώ στο σπίτι μου και ανάβω ό,τι φως μπορώ, μπας και πλησιάσω στη δική μου γνώριμη φωτεινή ελληνική πραγματικότητα.

Περπατάω και ακούω από τα ακουστικά locomondo, για να ζεσταθεί το μυαλό, μιας και το σώμα τουρτουρίζει στους -5. Περπατάω και βρίζω- εσωτερικά πάντα- τις μίζερες φάτσες που δεν έχουν κατά νου τις συσπάσεις που ακολουθεί το πρόσωπο στο δρόμο προς το χαμόγελο. Περπατάω και σκέφτομαι πως στην Ελλάδα γκρινιάζουμε και αλληλοκατηγορούμαστε για τη μιζέρια που μας έχει κυριεύσει λόγω κρίσης. Τούτοι εδώ; Γιατί είναι σαν να έχουν πέσει ως νεογνά στο καζάνι με το φίλτρο της μιζέριας; Αυτοί που χλευάζουν την οικονομική μας κρίση, αυτοί που έχουν τα χρήματα, αυτοί που κινούν τα νήματα, γιατί είναι τίγκα στη μιζέρια; Γιατί δε χαμογελάνε βρε αδερφέ; Μήπως χρήζει και το χαμόγελο προστίμου από την καθόλα οργανωμένη κοινωνία τους; Τελικά κάπως έτσι αντιστρέφονται οι παροιμίες: “άλλος έχει το μαχαίρι και άλλος έχει το καρπούζι”. Και στην τελική σκέφτομαι ότι αφού εμείς έχουμε το καρπούζι, πρέπει να είμαστε σε καλύτερη μοίρα. Μπορούμε να το πετάξουμε στο έδαφος και να κόψουμε κομμάτια με τα χέρια. Πάντα οι εναλλακτικοί τρόποι καταφέρνουν να αλλάξουν τα πράγματα. Τα κονσερβοποιημένα οδηγούν σε μια μονότονη πραγματικότητα.

Όχι όμως, μην είμαι και άδικη.

Τα επαγγελματικά πράγματα εδώ μοιάζει να κινούνται με καλύτερους ρυθμούς. Ολοκληρωμένη άποψη δεν έχω ακόμη και γι' αυτό επιφυλάσσομαι. Τουλάχιστον προς το παρόν.

Το θέμα είναι να φροντίζουμε να έχουμε ήρεμη την ψυχή μας, όπου κι αν κατοικεί το σώμα μας. Και πιστέψτε με, οι άνθρωποι που μας αγαπάνε και τους αγαπάμε βοηθάνε σαν θεμέλιος λίθος σε αυτό. Άλλοτε μεταμορφώνονται σε γονείς,σε οικογένεια, άλλοτε μεταμορφώνονται στον άνθρωπό μας, άλλοτε μεταμορφώνονται σε φίλους και όταν όλα αυτά μεταμορφώνονται σε όνειρα είναι σαν να μας κλείνει το μάτι η ευτυχία.

Το θέμα είναι τα σπίτια πίσω από την κλειστή πόρτα να γεμίζουν με γέλια, με αρώματα και με γεμάτες καρδιές. Με ζεστό φαΐ και πάντα μια θέση διαθέσιμη για έναν ξένο. Το σύμπαν δεν ξεχνάει και ανταποδίδει τις όμορφες σκέψεις και τις πράξεις.

Προς το παρόν σας αφήνω με τη σκέψη ότι η ζωή μας είναι το καρπούζι και για να τη γευτούμε υπάρχουν κι άλλοι τρόποι πέρα από το μαχαίρι. Υπάρχει το έδαφος, υπάρχουν οι πέτρες, υπάρχουν τα ξύλα. Υπάρχουν τα χέρια μας! Ερμηνεύστε κατά βούληση.

Εις το επαναδιαβάζειν!

* Heimweh = νόστος

http://www.kristiboni.gr/index.php/2011-05-19-10-39-05/2011-05-19-14-23-09/693-heimweh

Όλα για το καροτάκι γίνονται

Αγαπητοί μου ηλεκτρονικοαναγνώστες, *

*(κατά εκείνο το εφηβικό «αγαπητό μου ημερολόγιο». Εδώ θέλω να σημειώσω πως 

προσωπικά-κουλή ως συνήθως-δεν έβρισκα κανένα λόγο να κρατάω ημερολόγιο.)

Τις τελευταίες μέρες, που ο φυσιολογικός κόσμος στολίζει δέντρα, ανάβει λαμπάκια και 

χουχουλιάζει σ'ένα ζεστό σπιτάκι, εγώ κατοικώ σ'ένα χάος από κούτες.Χαρτοκιβώτια από 

γαριδάκια, από απορρυπαντικά πλυντηρίου, από αλλαντικά και χαρτοπετσέτες και ό,τι άλλο 

βάζει ο σατανικός νους ενός καταναλωτή βρίσκονται διασκορπισμένα στο άλλοτε 

συμμαζεμένο μου σπιτάκι.Νοιώθω σαν άλογο σε αγώνες ιππασίας.Πρέπει να υπερπηδήσω 

επιτυχώς τα εμπόδια, για να φτιάξω έναν καφέ στην κουζίνα.

Περιττό να σας πω ότι έτσι όπως βλέπω το σπίτι, θέλω να κάτσω στο κέντρο του με τα χέρια 

σταυρωμένα-σαν πεισματάρικο παιδί- και να αρχίσω την γκρίνια. Όμως μετά από ώριμη 

σκέψη καταλήγω πως αυτός δεν είναι τρόπος χαλάρωσης για έναν ενήλικα, κι έτσι ανοίγω το 

παιχνιδάκι στον υπολογιστή, που τόσες μέρες με ταλαιπωρεί και το ταλαιπωρώ. Έχω φτάσει 

ήδη στην 6η πίστα και προβληματίζομαι: Τελικά παίζω όταν κάνω διάλειμμα από το μάζεμα 

του σπιτιού ή μήπως μαζεύω το σπίτι, όταν κάνω διάλειμμα από το παιχνιδάκι μου;

Τα πάντα στο βωμό της νέκρωσης του μυαλού.Δύσκολη υπόθεση να αφήνεις το επί 7 χρόνια 

σπιτάκι σου.Δύσκολο να αφήνεις την πόλη σου και οι δικοί σου να μην είναι ένα αστικό 

δρομολόγιο μακριά.Όπως είπα σήμερα σε κάποιον, δεν είμαι παιδί του εξωτερικού εγώ.Όλα 

εδώ τα θέλω. Τριγύρω. Να πηγαίνω στο φούρνο και να μιλάω ελληνικά. Να κάνω τσουπ και 

να χορταίνω τις μικρές μου αγκαλιές και τα παιδικά τους γέλια.

Ξέρετε όμως, όλα για κάποιο λόγο γίνονται. Κι ο δικός μου λόγος βρίσκεται λιγάκι πιο 

βόρεια.Για χάρη του καταπίνω τους φόβους και την παγωμάρα που με πιάνει μπροστά σε νέα 

ξεκινήματα και ετοιμάζομαι να φορέσω ένα μακρύ κασκόλ και να πιω Glühwein στη 

χριστουγεννιάτικη αγορά.Έτσι κι αλλιώς-κατόπιν ενδελεχούς σκέψεως-κατέληξα ότι οι φόβοι 

είναι περίεργο πράγμα και αν δεν τους καταπιείς εσύ,θα σε καταπιούν σίγουρα εκείνοι.Έτσι 

κι εγώ δεν αφήνομαι βορά στις ύπουλες σκέψεις τους, που πιπιλίζουν την καθημερινότητά 

μας.Εξάλλου τα Χριστούγεννα λένε πως είναι γιορτή αγάπης κι εγώ σαν τέτοια θέλω να τη 

γιορτάσω, και αυτό την κάνει ιδανικό ξεκίνημα για νέα αρχή.

Και μην ακούσω πως τα Χριστούγεννα δεν είναι γιορτή για ενήλικες και άλλα τέτοια χαζά. 

Τα Χριστούγεννα είναι γιορτή γεμάτη χρώματα και φως. Είναι γιορτή που με έναν περίεργο 

τρόπο σε κάνει να θέλεις να χουχουλιάζεις με αγαπημένους(οκ μετά μπορεί να βγεις, να πιεις 

και να τα κάνεις όλα «που...» -ουπς λίμπα ήθελα να πω), είναι γιορτή που με το «έτσι θέλω» 

σε προτρέπει να επιθυμείς χαμόγελα.Είναι γιορτή για όσους δεν έχουν παραδοθεί στη μιζέρια 

των καιρών. Εντέλει είναι γιορτή για όσους δεν σκότωσαν το παιδί που κατοικεί μέσα τους 

και αντ' αυτού το ταΐζουν σοκολάτες και ζαχαρωτά.

Προσωπικά το δικό μου παιδάκι φροντίζω να το κρατάω πάντα εκεί, εξοπλισμένο με την 

αθωότητα που του πρέπει και κάθε καλή διάθεση, για να χαμογελάσει. Το δικό μου παιδί 

περιμένει κάθε τέτοιες μέρες το δώρο του κάτω από το χριστουγεννιάτικο δέντρο, μέσα στην 

χριστουγεννιάτικη μπότα, μέσα σε δυο μάτια, μέσα σε μια αγκαλιά ή όπου αλλού βολεύει τον 

αγαπητό Άγιο των ημερών.

Να, κάτι τέτοια σκέφτομαι και το μάζεμα γίνεται παιχνιδάκι.Το καροτάκι στο τέλος της 

διαδρομής αξίζει το τρέξιμο.

http://www.kristiboni.gr/index.php/2011-05-19-10-39-05/2011-05-19-14-23-09/680-ola-ginontai-gia-to-karotaki

Απόψε στον ύπνο μου

Απόψε στον ύπνο μου άκουσα βήματα.
Βαριά βήματα. Σίγουρα. Απειλητικά.
Εισβολή στο μισό μέτρο.
Στο δικό μου μισό μέτρο.
Ένας κόμπος στο λαιμό.
Ένα γνώριμο γέλιο.
Παγώνει το αίμα.
Φόβος.Φόβος για το γνωστό.
Μια σκιά μ'ακουμπά.
Νοιώθω τις ανάσες να τελειώνουν.
Δυο χείλη πάνω στα δικά μου.
Να μου δώσουν ζωή.
Απόψε στον ύπνο μου, με είδα να τρέχω.
Να θέλω να ξεφύγω.
Δυο διάφανα χέρια με καθήλωσαν εκεί.
Στις σβησμένες ανάσες.

Τα δικά σου χέρια.

Πάλι εδώ

Μακρά απουσία, το ξέρω.
Απουσία από τη στήλη, απουσία από την πόλη, απουσία από τη χώρα.

Επέστρεψα πριν ένα μήνα και προσπαθώ να βάλω σε τάξη εκκρεμότητες, υποχρεώσεις, σκέψεις.
Αλλά τα γεγονότα με προλαβαίνουν διαρκώς, όπως λένε και τα δελτία των 8.

Έφυγα-που λέτε-ένα ζεστό πρωί του Σεπτέμβρη από την καλοκαιρινή ακόμη Ελλάδα και προσεδαφίστηκα όπως όπως στο κρύο Βέλγιο με προορισμό τα βόρεια της Γαλλίας. Όχι, μη βιαστείτε να με μακαρίσετε. Δεν απελάμβανα τον τίτλο της τουρίστριας. Δε φόρεσα ένα μεγάλο καπέλο και δεν ντύθηκα τη γαλλική φινέτσα-όπως ίσως σκιαγραφείται η εικόνα στο μυαλό σας.

Τουναντίον. Πήρα μαζί μου μερικά ρούχα, που έτσι κι αλλιώς δε με ένοιαζε η ύπαρξή τους και έγραψα πάνω στο διαβατήριο της σκέψης μου “ευκαιριακός οικονομικός μετανάστης”.Ναι, καλά διαβάσατε. Πήγα στη Γαλλία για δουλειά. Ένα δεκαήμερο δουλειάς στον τρύγο, υποτίθεται ότι θα μας εξασφάλιζε ικανοποιητικά κέρδη, δουλεύοντας υπό καθεστώς ομάδας. Η λέξη “καθεστώς” προσωπικά με πιέζει και για κάποιο λόγο δε χρήζει του απόλυτου σεβασμού μου, αλλά και για τις ομάδες αλλιώς τα διδάχτηκα εγώ στην παιδαγωγική μου πορεία. Τέλος πάντων.

Η αλήθεια είναι πως οι εργασιακές σχέσεις που γεύτηκα στη Γαλλία δεν ήταν και τόσο “ευρωπαϊκές”. Τα δε πράγματα στην ομάδα εργασίας, μάλλον θα προκαλούσαν την ένσταση εκείνου του έρμου του Αριστείδη του Δίκαιου. ΄Άνιση δουλειά μοιρασμένη σε ίσα κέρδη. Ένας συρφετός από κουλές καταστάσεις, που αν υπήρχε πνεύμα συνεννόησης, μάλλον θα με έκαναν να γελάω. Τώρα, όσοι από εσάς θεωρείτε τη σαμπάνια κάτι σαν το νέκταρ των θνητών και τις παντός τύπου καταχρήσεις ελκυστικές, μάλλον θα συνεχίζετε να μακαρίζετε την τύχη μου. Εγώ από την άλλη, θέτε γιατί είμαι στρυφνή, θέτε γιατί απλά δε γουστάρω τη γαλλική κουζίνα, θέτε γιατί με θυμάμαι εν Ελλάδι να με πιέζουν για να πιω ένα ποτηράκι Moët κι εγώ να κάνω το “βαρύ πεπόνι”, πάντως μετά από τον 3ο φελλό σαμπάνιας που έσκασε, έβλεπα το αφρίζον ποτό και ήθελα να ξεράσω (με το συμπάθιο κιόλας).

Λεπτομέρειες γι' αυτή την εμπειρία δε θα σας πω, μιας και τα 'πα ουκ ολίγες φορές από τη μέρα της επιστροφής μου. Κι επίσης δεν είναι η ώρα τώρα για αναπόληση συγχύσεων. Μπορώ όμως να σας διαβεβαιώσω πως η συνέχεια του ταξιδιού με ένα σάκο στην πλάτη, έσβησε για μένα την κατήφεια  των προηγούμενων ημερών κι επίσης μου επέστρεψε τα 3-4 κιλά που χάθηκαν κάπου μεταξύ γαλλικής διατροφικής νοοτροπίας και αμπελιού. Και ακούω το αγγελάκι του νου μου – ω Θεέ μου χάλασε κι αυτό! Πώς εκφράζεται έτσι; - να λέει: Ποιος τα χέζει τα κιλά μπροστά σε εκείνο το τεράστιο άγγιγμα στο παγκάκι του σταθμού των Βρυξελλών;

Ξέρετε, οι άνθρωποι είμαστε περίεργα όντα. Άλλες φορές μπορούμε να σβήσουμε σε δευτερόλεπτα χαράς και ευτυχίας, λύπες και πόνους χρόνων. Και άλλοτε μπορούμε να πνίξουμε σε ολιγόλεπτους καβγάδες και σε στιγμιαία άσχημες καταστάσεις, αγάπες και ευτυχίες σημαντικές. Εγώ που αυθόρμητα επιλέγω το πρώτο, μάλλον κινδυνεύω να χαρακτηριστώ αφελής ή έστω ρομαντική(με την αρνητική όμως εκείνη έννοια που πλέον αποδίδουν στη λέξη). Ε και; θα σας απαντήσω. Μέσα σε αυτό το μουντό περιβάλλον που πλέον καταπίνει αργά και βασανιστικά τη χώρα κι εμάς- όπως ένας Πύθωνας καταπίνει ένα πρόβατο – προτιμώ να βγάλω εκείνες τις μπογιές που πήρα για τα μαθήματα ζωγραφικής στο kristiboni και να αρχίσω να τα εκσφενδονίζω σε ό,τι μαύρο και αρνητικό περιφέρεται γύρω μου, κολλάει επάνω μου και απαιτεί να μου αλλάξει τη χαρά της ζωής και το μπιριμπόγκολο μυαλό μου.

σσ.
Συμβαίνουν πολλά αυτό τον καιρό. Γύρω μας, δίπλα μας, μέσα μας. Ελπίζω να έρθει η στιγμή που θα σας τα εξιστορήσω ή θα σας τα σχολιάσω με ένα τεράστιο χαμόγελο, πίνοντας ένα ποτήρι Glühwein, τρώγοντας ένα Berliner και σουλατσάροντας σε χριστουγεννιάτικες αγορές. Για έναν περίεργο λόγο, θα φοράω σώνει και ντε ένα μακρύ κασκόλ(χρώμα δεν έχω επιλέξει ακόμη, αλλά σίγουρα δε θα ταιριάζει με την έλλειψη χρωμάτων που βίαια προσπαθούν να μας επιβάλλουν οι νικητές και οι ηττημένοι των εκλογικών αναμετρήσεων). Και μουσική. Σε παρόμοια κάδρα η μουσική που πετάω είναι κάτι τέτοιο. Και όσοι τυχόν έχετε παρόμοιες εικόνες και εμπειρίες, σίγουρα θα με καταλάβετε.

Σας κλείνω συνωμοτικά το μάτι.

Εδώ: http://www.kristiboni.gr/index.php/2011-05-19-10-39-05/2011-05-19-14-23-09/672-pali-edw

Δεν κηρύσσω τη λήξη του καλοκαιριού

Βλέπω την κενή σελίδα μπροστά μου και παθαίνω πανικό.

Ένα εκατομμύριο σκέψεις και τίποτε δεν μπορεί να αποτυπωθεί με χαρακτήρες. Άπειρες εικόνες κατακλύζουν το μυαλό μου, αλλά χαμόγελα πουθενά.

Σας έχω μιλήσει κι άλλη φορά για την ιδιαίτερη αγάπη - που φροντίζω σαν νεογέννητο μωρό - για το καλοκαίρι. Φέτος άφησα το μωρό ατάιστο και με τις ίδιες πάνες, πέρα από κάτι υποχρεωτικές περιποιήσεις, όταν ήρθαν καλεσμένοι. Και τώρα που το καλοκαίρι εκπνέει, στέκομαι πάνω από την κούνια του και χαζεύω τις βαριές του ανάσες.

Είναι ώρες που σκέφτομαι ότι δεν μπορείς να φέρεις τις καταστάσεις και τους ανθρώπους ντε και καλά στα μέτρα σου, άλλα από την άλλη εκείνα τα στενά φορέματα που μου επιβάλλουν για να συνεχίσω, μου κόβουν την ανάσα. Δεν έχω οξυγόνο. Συγκεκριμένα δεν έχω θάλασσα και δεν έχω ήλιο. Και - πιστέψτε με - αυτό για ένα παιδί του καλοκαιριού είναι απόπειρα δολοφονίας.

Σήμερα κοιμήθηκα ελάχιστα και μέσα σε ένα σωρό μπερδεμένα και τρομακτικά όνειρα, θυμάμαι μια θάλασσα κι ένα μαντήλι στο κεφάλι. Μια σακούλα με νεκταρίνια κι ένα σάκο. Να φύγω θέλω.

Όχι, δεν είναι τάσεις φυγής που ξύπνησαν παρά τα νανουρίσματά μου. Είναι ένα όνειρο με χαμόγελα, χωρίς μολύβι στα μάτια, με ένα σορτσάκι ξεσκισμένο, ένα μπουκαλάκι κρασί ή μια Μαλαματίνα μοιρασμένη στα δύο (τα χρήματα στο μέτρημα δεν περίσσευαν για το μοχίτο, αλλά όταν γυρίσουμε υπόσχομαι να βάλω το δυόσμο στη σούπα που φτιάχνω για τους λίγους). Ένα καράβι να ταξιδεύει δίπλα σε δελφίνια, κάπου στις Κυκλάδες. Τα μαλλιά να μου χτυπάνε το πρόσωπο από τους αέρηδες του Αυγούστου. Τα χαρτιά της τράπουλας να σκορπίζονται τριγύρω.Και το πιο εντυπωσιακό από όλα...Εγώ να μη νευριάζω με το σύμπαν και τα φυσικά φαινόμενα. Ούτε με τους ανθρώπους. Ηρεμία. Αυτή την ηρεμία που πάντα συναντάω, όταν το μάτι μου βλέπει μπλε.

Δύσκολο καλοκαίρι το φετινό. Γι'αυτό δε σας έγραψα.

Σήμερα όμως σηκώθηκα από το κρεβάτι και σκέφτηκα ότι είναι ακόμη Αύγουστος και είναι ο μήνας μου. Ότι το καλοκαίρι δεν έχει τελειώσει ακόμη και ότι θα τελειώσει, όταν το πω εγώ. Δηλαδή ο Jacques Rogge τι παραπάνω έχει που κηρύσσει ενάρξεις και λήξεις κάθε τόσο; Και στην τελική εγώ δεν έχω καν να μαζέψω χιλιάδες κόσμου για να παραστούν στο πάρτι μου. Ούτε χρειάζομαι εκατομμύρια ευρώ για έξοδα οργάνωσης. Ένα σακίδιο, αγαπημένα μάτια, ανθρώπους που γελάνε με τις μπούρδες μου και που γελάω και εγώ με τις δικές τους και το κινητάκι μου, απλά για να ακούω τις πλέον υπέροχες παιδικές φωνές να μαλώνουν ποιος θα μου πρωτομιλήσει, και μερικά ευρώ για την επιβίωση.

Και έτσι, κλείνοντας αναρωτιέμαι:

Πώς γίνεται πάντα να κάνουμε τα πιο απλά πράγματα να φαίνονται βουνό και τα πιο χαρούμενα να τα μπολιάζουμε με πόνο, λες και η χαρά θα μας κάτσει στο λαιμό;

Φτύστε λοιπόν κι εσείς ό,τι σας πικραίνει!

http://www.kristiboni.gr/index.php/2011-05-19-10-39-05/2011-05-19-14-23-09/646-den-kirisw-ti-lixi-tou-kalokairiou

Η σωτηρία της ψυχής

Κι εκεί που το νευρικό σου σύστημα-το ήδη διαταραγμένο-κοντεύει να εκραγεί, απαντάς σε ένα τηλεφώνημα και μια ήρεμη φωνή ταράζει τις ισορροπίες αυτής της εμπόλεμης κατάστασης. Λόγος με ροή και υπομονή-υπομονή! Άλλο πάλι κι αυτό!-που είναι απόρροια της έννοιας «ακούω-αφουγκράζομαι», επιχειρήματα και παράθεση πραγματικών γεγονότων και καταστάσεων, που ναι, τις ξέρεις, αλλά το μυαλό σου θολωμένο, αρνείται να τις δει και να τις επεξεργαστεί από μόνο του. Τελικά, για κάποιους ανθρώπους πρέπει να λες ευχαριστώ που υπάρχουν στη ζωή σου. Όπως υπάρχουν, για όσο υπάρχουν.

Και μιας και τα λέμε, πρέπει να παραδεχτώ για άλλη μια φορά πως δεν είμαι ο πιο ήρεμος άνθρωπος που πέρασε ποτέ από αυτό το κομμάτι γης. Νομίζω ότι τη στιγμή της γέννησής μου  η νοσοκόμα δεν είπε στη μαμά μου «είναι κορίτσι!», αλλά «μην το πολυενοχλείτε, γεννήθηκε με νεύρα!» Και για εσάς που διαβάζετε τις έρευνες που κυκλοφορούν, είμαι η ζωντανή διάψευση πως ο θηλασμός δημιουργεί απαραίτητα ήρεμους ανθρώπους.

Και διερωτώμαι: όταν το υποκείμενο που έχεις απέναντί σου λειτουργεί σαν μαινόμενος ταύρος σε συγκεκριμένες συμπεριφορές, εσύ τι κάνεις; α) τις αποφεύγεις(γιατί πάντα υπάρχει ο τρόπος να τις αποφύγεις), β) τις ενισχύεις, γ) αδιαφορείς. Η ερώτηση είναι κομματάκι παγίδα.

Προφανώς πολλοί από εσάς θα απαντήσετε το γ) μιας και δεν είναι δυνατόν να καθορίζουμε τις συμπεριφορές μας με βάση τους άλλους. Από την άλλη να σας υπενθυμίσω ότι δε ζούμε ασκητές στην κορυφή ενός λόφου, αλλά συναναστρεφόμαστε άλλους ανθρώπους, κοινώς ζούμε σε μια κοινωνία. Συμβατικό ή όχι το πόρισμα, είναι η αλήθεια.

Δεν τα λέω μόνο σε εσάς αυτά, αλλά και σε μένα μαζί,  γιατί σίγουρα κάποιες φορές λειτουργώ κι εγώ έτσι, αλλά το βέβαιο είναι πως μετά από την εξέλιξη της κατάστασης, κάνω τους απολογισμούς μου, για να ψάξω τα στραβά μου και με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, προσπαθώ να επανορθώσω. Δεν ξέρω για εσάς, αλλά για μένα αυτή η διαδικασία είναι εξαιρετικά επώδυνη, γιατί ένας άνθρωπος βαφτισμένος στον εγωισμό είναι απίστευτα δύσκολο να ψάχνει για δικά του λάθη. Παρ’ όλα αυτά αφού τελειώσει αυτή η διαδικασία, το θυμικό μου αισθάνεται ξαναγεννημένο και απόλυτα ικανοποιημένο. Έτσι η ψυχή που παρομοιάζεται με άρμα συρόμενο από δύο φτερωτά άλογα-το θυμικό και το επιθυμητικό-και έναν ηνίοχο-το λογιστικό μέρος-, τραβάει με μεγαλύτερη ηρεμία το δρόμο της. Αυτό βέβαια ισχύει αν έχεις συνειδητοποιήσει ότι είσαι μέρος ενός συνόλου. Από την άλλη και αυτό μου πήρε άπειρο χρόνο, ώστε να αρχίσω να το αποδέχομαι, γιατί με έναν λανθάνοντα τρόπο αποποιούμουν το ότι αποτελώ μέρος ενός συνόλου, καθώς μπέρδευα αυτή την έννοια με την ξεχωριστή φύση που αισθάνομαι ότι έχω. Αλλά-πιστέψτε με-μετά από ενόραση κατέληξα πως το ένα δεν αποκλείει το άλλο. Πλέον αισθάνομαι ότι η μαγκιά είναι να είσαι ξεχωριστός ενώ προσπαθείς να εναρμονιστείς με τα περιβάλλοντα διατηρώντας τον εαυτό σου.

Και θα μου πείτε… «τι ψυχολογικό-φιλοσοφικός οίστρος είναι αυτός που σε έπιασε εν μέσω τριημέρου, που οι λοιποί φυσιολογικοί άνθρωποι έχουν πάρει τα βουνά και τις παραλίες, για να χαλαρώσουν ή να τσιτωθούν;» Σε αυτή την ερώτηση-απορία προτιμώ να πάω πάσο, γιατί οκ, προσπαθώ να ελέγχω τα νεύρα μου, αλλά μη με τσιγκλάτε και εσείς παραπάνω.

Σας χαιρετώ με μερικές νότες και κάτι λόγια

Δείτε το και εδώ